• Facebook Black Round
  • Twitter - Black Circle
  • Blogger - Black Circle

Els

Els - "Ik zag mijn hele persoonlijkheid in stukjes breken en uit elkaar vallen"​

 

Hallo iedereen, Ik zal maar onmiddellijk met de deur in huis vallen en mijn getuigenis met jullie delen. Toen ik 18 jaar was stortte mijn wereld plots in. Ik was met mijn ouders en mijn broer op een babyborrel van een kindje van mijn nicht. De hele namiddag merkte ik dat mijn papa (zoals gewoonlijk op babyborrels) erg afwezig liep. Nadat er enige tijd verstreken was en ondertussen de alcohol ook al rijkelijk gevloeid was, kwam mijn papa, redelijk dronken, naar mij. Hij zei: “Je hebt zo van die mensen die toch zo gemakkelijk kinderen krijgen, daar niets voor hoeven te doen… In vergelijking met alles wat wij hebben moeten doen…pffff!” Ik stelde me er enorme vragen bij.

 

Hij ging verder:” Kijk maar naar mijn twee broers en ik, allemaal moeite om kinderen te krijgen.” Daar stopte het. Mijn mama kwam ertussen en begon over iets anders te praten en iedereen ging naar huis. Die nacht sliep ik bij mijn ex-vriend. De hele nacht heb ik wakker gelegen en gepiekerd wat hij er nu precies mee bedoelde. De volgende morgen, de dag na de babyborrel, kwam ik thuis bij mijn ouders en vroeg ik onmiddellijk op de man af wat er aan de hand was. Wat mijn papa de dag ervoor bedoelde. Mijn papa liep onmiddellijk weg naar de garage.

 

Mijn mama liep met me naar mijn kamer. Daar vertelde zehet hele verhaal: mijn papa en zijn twee broer waren onvruchtbaar geworden door een operatie toen ze kind waren. Ze vertelde dat ze heel lang geprobeerd hebben om kinderen te krijgen maar dat het niet lukte. Ze wisten dit eigenlijk al van de oudere broer dat ook zij in die situatie zouden zitten. De oudste broer van mijn papa heeft het opgegeven en heeft geen kinderen. Maar mijn moeder moest koste wat het kost kinderen hebben, anders ging ze mijn vader verlaten. Ze hebben dit gedaan via KID als ook mijn andere nonkel. Maanden aan een stuk naar het ziekenhuis, de donor dan ook nog op hetzelfde moment naar het ziekenhuis, want ze gebruikten alleen maar vers zaad. Twee miskramen proberen te overleven en dat het dan na lange tijd dan gelukt was.

 

Ze vertelde ook dat de hele familie het weet. En toen werd ik razend kwaad. Ik voelde me bedrogen en belogen. Ik wist niet meer wie ik was. Ik zag mijn hele persoonlijkheid in stukjes breken en uit elkaar vallen. Wie ben ik dan? Wie is de andere helft van mij? Duizenden vragen vlogen rond in mijn hoofd. Verdriet, kwaadheid,… alle gevoelens door elkaar. ​Waarom heeft er mij dit nooit iemand gezegd? Zo lang alles aangevoeld en toch kwam het aan alsof een slag in mijn gezicht.

 

Ik liep van mijn kamer naar de garage en ik vroeg aan papa: ‘Wou je echt kinderen?’ Hij antwoordde dat het vooral was omdat mama anders bij hem weg ging gaan en na lang overleg dat ze dan besloten hadden om het zo te doen. Wat ik die dag verder heb gedaan is voor mij een raadsel. Alleen het feit dat ik nog 4 jaar zou moeten zwijgen tegen mijn broer was voor mij nog een ergere ramp. Ik mocht er dus ook nog eens met niemand over praten? Met mijn papa kon ik het ook niet want ofwel liep hij weg, ofwel werd hij boos of begon te huilen. ​4 Jaar lang heb ik er zo goed als niet over gepraat. Maar vanbinnen ging ik kapot. Ik moest het kwijt.

 

Toen was de dag aangebroken dat ze het vertelden aan mijn broer. Mijn broer heeft dan een totaal andere voorgeschiedenis. Hij heeft nooit iets aangevoeld. Hij heeft nadat hij het wist een tijdje met mijn papa gaan praten en wou er verder niets meer over kwijt. Op dat moment had ik zolang gewacht, op dat moment had ik een lotgenoot gevonden in mijn broer. Alleen was het grote probleem dat hij er niet wou over praten en dat het voor hem ook één groot taboe was.

 

Daar stond ik dan weer met mijn “probleem” alleen opgezadeld. Mijn nichtjes weten ook nog niet dat ze KID-kinderen zijn. Dat maakt me zo boos. Al die jaren voelde ik dat er iets niet klopte. Enkele voorbeelden hiervan zijn: papa weende telkens bij babyborrels, weende bij alles wat met kinderen te maken had, liep weg van de films waarin kinderen te weten kwamen wie hun biologische vader waren, was altijd heel snel gefrustreerd op ons, ik had het gevoel dat we nooit iets goed konden doen, bloedgroepen kwamen niet overeen tijdens de biologieles van DNA, mijn ouders konden nooit vertellen waar wij verwekt waren, altijd boze of rare reacties, ik lijk in mijn totale zijn niet op mijn papa,… Zo kan ik nog heel lang door gaan. ​Heel veel dingen die ik zag,stelde ik veel vragen bij maar onderging ik. Maar het ergste was gewoon het gevoel. Het gevoel dat er iets niet klopte. Het gevoel dat mijn papa soms zo vreemd voor me was, dat onze band zo afstandelijk was,… En ik wist niet waarom.

 

Altijd dacht ik dat ik alles verkeerd deed, dat ik een slechte dochter was,… Mijn tante vertelde me achteraf dat ik al van heel jonge leeftijd vroeg aan haar wat er aan de hand was met mijn vader. Of hij wel mijn papa was. Zij durfde er niet op in te gaan. Maar als kind durf je gewoon de vraag niet te stellen: “Ben jij mijn papa wel?” Want zo een dingen gebeuren alleen maar ver van je bed.Maar eigenlijk heeft mijn papa het gewoon erg moeilijk met het feit dat we niet biologisch van hem zijn. Elke dag moet hij naar ons kijken met een blik van: jullie zijn niet van mij. Als hij naar ons kijkt, is hij geconfronteerd met het feit dat hij geen kinderen kan krijgen. Dit moet verschrikkelijk zijn. Hijzelf heeft ook een heel moeilijke jeugd gehad, ook altijd moeten vechten voor zijn deel. Ook nooit genoeg kunnen zijn voor zijn vader.

 

Als ik dan de afgelopen jaren in enkele zinnen moet samenvatten:- relatieproblemen: ik heb heel nare ervaringen met relaties achter de rug. Vooral heb ik enorm veel last van bindingsangst en verlatingsangst. Tijdens de relatie vroeg ik me altijd af of ik de ander helemaal kon vertrouwen, zo erg dat ik overal spoken zag en in alles leugen en bedrog terwijl het er niet was. Toch niet in het begin… Maar na enige tijd werden ook in mijn relatie de nachtmerries werkelijkheid. Er was bedrog in het spel. Nog iemand die loog tegen mij, nog iemand voor wie ik niet genoeg was! ​

 

Momenteel zit ik in een heel goede relatie. Ik hoop echt dat het zo blijft. Maar ik ben vaak heel erg bang dat er ooit weer een dag komt dat ook hij iets zal verzwijgen voor mij. Ik vraag het soms ook ontelbaar veel of vraag naar zijn mening over andere vrouwen. Ik hoop dat hij me elke dag opnieuw die zekerheid kan bieden en mijn vragen en onzekerheid niet beu wordt. Want ik wil hem echt niet kwijt. Het voordeel is dat ik er echt kan over praten met hem. Ik heb nog nooit iemand zo graag gezien en daarom is het zo beangstigend. Want ik was van het principe, als je niemand meer echt dicht bij je laat komen, zal het ook niet meer zoveel pijn doen als hij weggaat of er iets slecht gebeurd. Ik kan heel moeilijk afscheid nemen van mensen.- problemen met mezelf en de zoektocht naar mezelf: na de beruchte dag heb ik vier jaar gezwegen en er 4 jaar niet veel mee gedaan.

 

Maar toen merkte ik dat het echt niet goed met me ging. Ik had last van een post-traumatische-stress-stoornis. 4 Jaar geleden heb ik de touwtjes proberen in handen te nemen. Ik heb dit proberen te doen op vele manieren. Eerst ben ik via een collega naar een super psychologe gegaan! Zij heeft me dan 2 jaar begeleid en de stappen leren zetten naar EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) yoga, tai chi, mindfullness, lichaamswerk via vormingplus, twee weken in het ‘Namasté-huis’ in Merendree , veel boeken gelezen over: zelfvertrouwen, zelfbeeld, wie ben ik? wat wil ik?,…, me geleerd dat ik erover moeten leren praten met kennissen, collega’s,…​En momenteel kan ik zeggen dat het terug goed met me gaat. Ik heb afscheid genomen van de psychologe en weet nu wat te doen als het terug wat minder gaat. Dat alles redelijk een plekje begint te krijgen en dat ik mezelf terug op de rails heb. Maar er mag niet veel gebeuren om alle onzekerheden terug op te wekken.- de band met mijn papa en familie nu: Momenteel gaat alles rustiger nu. Vooral omdat ik papa heb leren begrijpen en leren kennen op een volwassen manier.

 

We hebben ondertussen al één moment gehad waar ik er met mijn papa rustig kon over praten zonder dat hij wegliep ofzo.Dit een paar maanden geleden. Dit heeft heel erg veel deugd gedaan.​Ik wou hem gewoon zeggen dat ik zeker geen andere papa wil, dat ik geen andere papa zoek en dat ik hem daarvoor niet minder graag zie. Ik denk dat ik meer moeite had om te verwerken dat mijn mama gelogen had tegen mij omdat we altijd een band hebben gehad en alles zeggen tegen elkaar.​

 

Maar sinds het moment dat mijn broer het weet, zijn we wel uit elkaar gegroeid. We zien elkaar heel weinig en zijn het vooral over dat onderwerp helemaal oneens. Hij heeft nu ook de eerste stappen gezet om donor te worden en dit anoniem. Ik ben er zo kwaad om. Eerst wil hij er jaren niets over zeggen en dan doet hij plots zoiets. Het gesprek dat we er dan rond gevoerd hebben was ook een ramp en momenteel is het stilzwijgende ruzie. ​Met de anderen van mijn familie was het vooral moeilijk om ze de eerste keer onder ogen te komen. Je zag ze denken van: “Ze weet het nu.” Maar toch bleef er een grootte stilte rond dit onderwerp in de familie. Er heeft me er nooit iemand iets naar gevraagd en ik heb er nooit iets over gezegd.- de zoektocht naar het onderwerp KID: Door op internet veel te surfen en me in te schrijven in bepaalde sites ben ik in contact gekomen met Stephke. Door haar ben ik al twee keer naar een bijeenkomst kunnen gaan van ‘lotgenoten’ waar het super veel deugd deed om eens mijn hartje te luchten. Daardoor ook al vele mensen leren kennen. Op naar de volgende bijeenkomst zou ik zeggen.

 

Ik blijf door haar ook op de hoogtevan de juridische stappen die worden genomen. Het is gewoon leuk om niet alleen te staan. Momenteel is het thema erg in de media en dit helpt ook wel naar het verwerkingsproces. Vele dingen zou ik graag anders zien, maar daar zal de tijd over beslissen zeker?-

 

Ik heb ook al stappen ondernomen naar de zoektocht naar mijn afkomst: Ik ben al gaan praten met de psychologe die verbonden is aan de fertiliteit van het ziekenhuis waar ik (Sint-Niklaasziekenhuis in Kortrijk) verwekt ben. Ze heeft al mijn vragen beantwoord (dankzij de laborante die toen samenwerkte met dokter Koenraad Geerinckx). ​Ik wou weten hoe de procedure vroeger en nu in elkaar zat. Daar schrok ik van het feit dat het vroeger allemaal op zo een ‘ondoordachte’ manier gebeurde. Zij heeft me dan doorverwezen naar de ombudsdienst om zaken te vinden in mijn dossier. Daar ben ik erg afgeblaft geweest en toen hebben ze mij enkele bladzijden gestuurd om mijn geweten te sussen over mijn gewicht, mijn voeding toen ik net geboren was, en nog andere dingen die me niet interesseren. ​Ik was heel boos. Boos hoe dat de mensen nu met KID-kinderen omgaan. Vooral de zinnen “Je mag al blij zijn dat je er bent”, “Eigenlijk kom je al die dingen nooit te weten”,… doen veel pijn.

 

Mijn hoop is dat ik nog in contact zal komen met halfzussen en halfbroers. Ik had ook graag dingen geweten van mijn donor, waardoor het lege deel van mezelf toch een beetje zou kunnen worden opgevuld. Ik wil hem niet leren kennen in het echt, maar wil wel eigenschappen van hem kennen waardoor ik mezelf ook terug leer kennen. Ik weet al dat het een man is die samen met zijn vrouw in behandeling was bij dezelfde gynaecoloog. Hij had toen zijn kinderwens al vervuld. Hij was toen geen student, maar heeft er samen met zijn vrouw erg bij stil gestaan. Het kan dus iemand zijn uit het Kortrijkse.

 

Dit deed wel deugd om te horen. Hopelijk kom ik ooit nog meer te weten… TIPS voor ouders:

- denk er vooraf goed over na of beide partijen akkoord gaan

- zeg het vroeg genoeg aan de kinderen in kwestie

- zeg het op een goede manier: rustige plaats waar niemand je kan storen, beiden partijen aanwezig, …

 

Als jullie vragen hebben, laat maar weten.

GroetjesEls